Gerechtshof Den Haag · 17 maart 2026

Faillissementsaanvraag na turboliquidatie is misbruik van bevoegdheid; transitievergoeding steunvordering

• Ontbinding, vereffening en turboliquidatie
• Boek 2 BW
• Zijdelings

Samenvatting

Een voormalig werknemer vroeg het faillissement aan van een vennootschap die al via turboliquidatie was ontbonden, op basis van een onbetaalde transitievergoeding. Het hof oordeelt dat die vordering bij faillissement vervalt en dat de aanvraag misbruik van bevoegdheid is, omdat de boedel leeg was en de schuldeiser de bestuurder zelf had kunnen aanspreken. Boek 2 speelt slechts een bijrol, via verwijzingen naar de formaliteiten van turboliquidatie en de gevolgen van ontbinding.

Kernoverwegingen

“Bij de beoordeling van de vraag of een vordering op grond van bestuurdersaansprakelijkheid in de boedel valt, wordt vooropgesteld dat de enkele omstandigheid dat bij de turboliquidatie van SDW niet is voldaan aan alle voorgeschreven formaliteiten (vgl. art. 2:19b BW) niet (zonder meer) meebrengt dat sprake is van een benadeling van de gezamenlijke crediteuren en/of dat de vennootschap een vordering toekomt uit hoofde van bestuurdersaansprakelijkheid. Verder betwist SDW dat het bestuur onrechtmatig heeft gehandeld. Ter zitting van het hof heeft zij in dit verband aangevoerd dat het bestuur bij de turboliquidatie is geadviseerd (en heeft vertrouwd) op door hem ingeschakelde deskundige derden (zoals een accountant) en dat aan de betaling van € 240.000,- een rechtsgeldige titel ten grondslag heeft gelegen zodat deze betaling gerechtvaardigd was.”

r.o. 2.7.5

“Bij de vraag of sprake is geweest van misbruik van bevoegdheid wordt verder in aanmerking genomen wat de Hoge Raad heeft overwogen in HR 22 december 2017, ECLI:NL:HR:2017:3269 (onderstreping hof): “Het faillissement dient mede ertoe dat de curator ten behoeve van de schuldeisers onderzoekt of en, zo ja, in hoeverre de schuldenaar verhaal biedt. Indien de boedel leeg blijkt, kan het faillissement worden opgeheven op de voet van art. 16 Fw. Bij een rechtspersoon leidt dit van rechtswege tot ontbinding daarvan (art. 2:19 lid 1, aanhef en onder c, BW), waarna de rechtspersoon van rechtswege ophoudt te bestaan (art. 2:19 lid 4 BW). Het enkele feit dat de boedel leeg is of blijkt te zijn, is geen grond voor verzet door de curator op de voet van art. 10. Voor het slagen van dat verzet is vereist dat de faillissementsaanvraag – ongeacht of deze door een schuldeiser dan wel de schuldenaar zelf is ingediend – is aan te merken als misbruik van bevoegdheid. Daarvan kan sprake zijn indien degene die het faillissement aanvraagt, op het moment van de aanvraag weet dan wel behoort te weten dat de boedel leeg is en geen voldoende gerechtvaardigd belang bij de aanvraag heeft, eventueel mede in verband met voor hem beschikbare alternatieven (vgl. de beslissing van 18 december 2015, rov. 4.7.1). Een voldoende gerechtvaardigd belang kan zijn om de ontbinding van de rechtspersoon te bewerkstelligen."”

r.o. 2.7.7

“Het hof stelt vast dat [geïntimeerde] wist of redelijkerwijze heeft kunnen weten dat de boedel van SDW leeg was (gelet op de turboliquidatie die had plaatsgevonden) en de bestuurdersaansprakelijkheidsvordering het enige actief zou zijn. Door het aanvragen van het faillissement van SDW heeft [geïntimeerde] feitelijk getracht te bewerkstelligen dat de curator onderzoek voor haar (en [betrokkene]) zou gaan verrichten naar de kans van slagen van deze vordering, terwijl voor [geïntimeerde] voorzienbaar was dat de curator een (overigens) lege boedel zou aantreffen, met als gevolg dat het door de curator te verrichten onderzoek naar een (mogelijke) vordering op grond van bestuurdersaansprakelijkheid in beginsel voor eigen rekening en risico van de curator zou geschieden.”

r.o. 2.7.9