Parket bij de Hoge Raad · conclusie · 20 juni 2014

Conclusie: bestuurdersaansprakelijkheid artikel 2:248 BW, te late publicatie jaarrekening, vermoedens

• Aansprakelijkheid toegewezen
• Bestuurdersaansprakelijkheid
• Jaarrekening
• Boek 2 BW

Samenvatting

In cassatie speelt de aansprakelijkheid van een bestuurder voor het boedeltekort van een failliete bv op grond van artikel 2:248 BW wegens het niet tijdig publiceren van de jaarrekeningen. De A-G meent dat de klachten over het bestuurderschap, de stelplicht en bewijslast en de disculpatie falen. Hij wijst erop dat de wettelijke vermoedens van artikel 2:248 lid 2 BW niet door het ontbreken van causaal verband met het faillissement kunnen worden weerlegd. De conclusie strekt tot verwerping, met afdoening via artikel 81 RO.

Kernoverwegingen

“De klacht gaat niet op. Ik meen dat het hof in rov. 2.8 voldoende duidelijk op de rol van [betrokkene 1] is aangegaan. Bovendien ziet het middel over het hoofd dat uitgaande van de toepassing van art. 2:248, lid 2 BW het erom gaat dat [eiser] dient aan te tonen dat andere omstandigheden dan onbehoorlijk bestuur een belangrijke oorzaak van het faillissement zijn geweest. Het hof heeft op begrijpelijke gronden geoordeeld dat [eiser] in dat bewijs niet is geslaagd. Ik verwijs naar de in rov. 2.8 genoemde beleidsfouten die als belangrijke oorzaak van het faillissement van de betrokken b.v. kunnen worden aangemerkt.”

r.o. 2.3

“In rov. 2.1 van het bestreden arrest heeft het hof slechts de feiten vastgesteld en geen rechtsoordeel geveld. In rov. 2.4 van het bestreden arrest heeft het hof geoordeeld dat de twee grieven die [eiser] heeft gericht tegen het primaire oordeel van de rechtbank, dat hij bestuurder van de gefailleerde vennootschap was, onvoldoende gemotiveerd zijn. Het bestreden oordeel van het hof in rov. 2.4 betreft dan ook een voornamelijk feitelijk oordeel gebaseerd op een uitleg en waardering van de processtukken die voorbehouden is aan het hof als feitenrechter. In onderdeel 2 wordt zowel de feitenvaststelling door het hof in rov. 2.1 als de bewijswaardering in rov. 2.4 bestreden. De klachten gaan uit van een onjuiste lezing van de bestreden rov. 2.4. Het hof heeft immers noch in de bestreden rov. 2.1 noch in de bestreden rov. 2.4 tot uitgangspunt genomen dat [eiser] als bestuurder is aan te merken op grond van de inschrijving in het Handelsregister noch dat hij bevoegd was de vennootschap te vertegenwoordigen in de zin van art. 2:240 BW. Ook heeft het hof niet geoordeeld dat de stelplicht en bewijslast over de omstandigheid dat [eiser] bestuurder was niet bij de curator liggen. In de bestreden rov. 2.4 heeft het hof alleen geoordeeld dat [eiser] niet is geslaagd in het voldoende motiveren van zijn grieven gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat hij als bestuurder van [A] B.V. is aan te merken. In eerste aanleg lagen deze stelplicht en bewijslast op de curator. In hoger beroep […]”

r.o. 2.7

“Tenslotte kan opgemerkt worden dat [eiser] geen belang in cassatie heeft bij de door hem voorgestelde klachten in onderdeel 2, nu deze klachten zich richten tegen het oordeel van het hof dat de grieven van [eiser] gericht tegen het primaire oordeel van de rechtbank onvoldoende gemotiveerd zijn. De rechtbank heeft in rov. 6 van het vonnis van 27 januari 2010 geoordeeld dat [eiser] hoe dan ook als feitelijke beleidsbepaler in de zin van art. 2:248 BW moet worden aangemerkt. Tegen dit oordeel heeft [eiser] geen grief gericht. In cassatie moet dan ook als onbestreden vaststaand feit worden aangenomen dat [eiser] als feitelijke beleidsbepaler van [A] B.V. moet worden aangemerkt en dan heeft [eiser] geen belang bij zijn klachten gericht tegen het oordeel dat hij niet is geslaagd in het voldoende motiveren van zijn grieven gericht tegen het oordeel dat hij formeel bestuurder was van [A] B.V.

Onderdeel 3”

r.o. 2.8