Parket bij de Hoge Raad · conclusie · 18 maart 2022

Uitleg splitsingsakte: horecaverbod begane grond; artikel 2:8 BW slechts zijdelings

• Overig Boek 2
• Boek 2 BW
• Zijdelings

Samenvatting

De zaak gaat over de uitleg van een splitsingsakte waarin een horecaverbod voor de privégedeelten is opgenomen, en over de vraag of de vereniging van eigenaars dit verbod kan handhaven tegen de eigenaar van de begane grond. De A-G concludeert tot verwerping van het cassatieberoep. Boek 2 speelt slechts een bijrol: artikel 2:8 BW wordt genoemd in de weergave van het hofoordeel over de beperkende werking van redelijkheid en billijkheid.

Kernoverweging

“Aan deze beslissing heeft het hof, samengevat, de volgende beoordeling ten grondslag gelegd. - De VvE is, als organisatievorm van de gezamenlijke eigenaren van het hele pand en nadat in de ledenvergadering is besloten tot het instellen van een gerechtelijke procedure, ontvankelijk in haar vorderingen, aangezien het in het belang van een VvE is dat eigenaren en gebruikers van een privé gedeelte zich houden aan de regels zoals vastgelegd in de splitsingsakte en het Modelreglement. (r.o. 3.7) - Met de rechtbank is het hof van oordeel dat de opgesomde activiteiten van de opeenvolgende huurders van de begane grond voor 1 januari 2017 betekenen dat deze huurders daar een horecagelegenheid dreven. (r.o. 3.9) - De rechtbank heeft de juiste maatstaf toegepast bij de uitleg van de splitsingsakte. Waar het om gaat is dat derden in het algemeen moeten kunnen afgaan op de inhoud van in de openbare registers ingeschreven akten, zoals een splitsingsakte. Onder die derden vallen ook potentiële kopers direct nadat een splitsing heeft plaatsgevonden en toekomstige potentiële kopers. Ook de VvE kan een beroep doen op een in de openbare registers ingeschreven splitsingsakte. (r.o. 3.11) - Het hof sluit zich volledig aan bij de uitleg die de rechtbank aan de genoemde relevante bepalingen heeft gegeven en de daaraan ten grondslag gelegde motivering. Anders dan de argumenten van Marsare c.s. veronderstellen, zijn deze bepalingen niet voor meerdere uitleg vatbaar en dienen zij evenmin anders te […]”

r.o. 3.20