Rechtbank Gelderland · 28 januari 2026

Bestuurdersaansprakelijkheid artikel 2:248 BW toegewezen; indirect bestuurder en bestuursverbod

• Aansprakelijkheid toegewezen
• Bestuurdersaansprakelijkheid
• Jaarrekening
• Boek 2 BW

Samenvatting

Een curator sprak de enig bestuurder van een failliete bouwvennootschap en de bestuurder en aandeelhouder van die bestuurder aan voor het faillissementstekort op grond van artikel 2:248 BW. De rechtbank oordeelt dat de boekhoud- en publicatieplicht (artikelen 2:10 en 2:394 BW) zijn geschonden, zodat onbehoorlijke taakvervulling vaststaat en het vermoeden van een belangrijke oorzaak van het faillissement niet is weerlegd. Via artikel 2:11 BW is ook de natuurlijke persoon als indirect bestuurder aansprakelijk. Het tekort, een voorschot van € 500.000 en een bestuursverbod van vijf jaar worden toegewezen.

Kernoverwegingen

“De curator houdt gedaagden primair verantwoordelijk voor het gehele faillissementstekort. Artikel 2:248 Burgerlijk Wetboek (BW) bepaalt dat in geval van faillissement van een vennootschap iedere bestuurder jegens de boedel hoofdelijk aansprakelijk is voor het bedrag van de schulden, voor zover deze schulden niet door vereffening van de overige baten kunnen worden voldaan, indien het bestuur zijn taak kennelijk onbehoorlijk heeft vervuld en aannemelijk is dat dit een belangrijke oorzaak is van het faillissement. Als het bestuur niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen uit artikel 2:10 BW (boekhoudplicht) of artikel 2:394 BW (tijdige publicatie van jaarrekening), dan wordt (onweerlegbaar) vermoed dat het bestuur zijn taak onbehoorlijk heeft vervuld. Deze onbehoorlijke taakvervulling wordt (weerlegbaar) vermoed een belangrijke oorzaak van het faillissement te zijn. Ter weerlegging van het bewijsvermoeden volstaat dat de aangesproken bestuurder aannemelijk maakt dat andere feiten of omstandigheden dan zijn of haar kennelijk onbehoorlijke taakvervulling een belangrijke oorzaak van het faillissement zijn geweest (Hoge Raad 30 november 2007, ECLI:NL:HR:2007:BA6773).”

r.o. 4.3

“Alleen Gewoon Doen ! is bestuurder van [bedrijf] . [gedaagde] kan worden aangesproken als indirect bestuurder van [bedrijf] (via Gewoon Doen !) omdat artikel 2:11 BW de aansprakelijkheid van rechtspersoon-bestuurders doorschakelt naar de bestuurders van die rechtspersoon.”

r.o. 4.4

“[gedaagde] erkent ook dat de jaarrekening over 2021 onjuist was en dat de administratie van [bedrijf] niet (steeds) op orde was. Vast staat dat de curator na het faillissement in de administratie geen overzicht heeft aangetroffen van de rekening-courantverhoudingen tussen [bedrijf] en Gewoon Doen ! en [bedrijf] en (de bankrekening op naam van) [gedaagde] . Op deze laatste bankrekening heeft [gedaagde] gelden van [bedrijf] geparkeerd, naar eigen zeggen om de verhaalsmogelijkheden van onterechte schuldeisers te beperken. Verder heeft [gedaagde] ter zitting erkend dat hij contante betalingen in ontvangst heeft genomen en contante betalingen heeft gedaan zonder dit in de administratie te verwerken. Ook is de door Adfizi opgestelde winst- en verliesrekening en balans van 2022/2023 (productie 33 van de curator) volgens [gedaagde] niet juist. [gedaagde] heeft gelet op al het voorgaande niet voldaan aan artikel 2:10 BW. Op grond van dat artikel is het bestuur verplicht om – kort gezegd – een zodanige administratie bij te houden dat te allen tijde de rechten en verplichtingen van de rechtspersoon kunnen worden gekend (Hoge Raad 11 juni 1993, ECLI:NL:HR:1993:ZC0994). Of [gedaagde] zelf steeds actueel inzicht heeft gehad in de financiële situatie van [bedrijf] , is hierbij niet relevant. Een ieder moet de rechten en verplichtingen van de vennootschap op basis van de administratie kunnen nagaan.”

r.o. 4.6