Rechtbank Rotterdam · 22 juli 2026

Afwikkeling stille maatschap: kapitaalrekening, voorshands bewezen administratie, geen vergoeding voor arbeid

• Personenvennootschappen
• Personenvennootschappen

Samenvatting

Twee particulieren hebben samen onroerend goed in Frankrijk gekocht en daarover een overeenkomst stille maatschap gesloten. Na beëindiging van de maatschap beoordeelt de rechtbank de afwikkeling aan de hand van de kapitaalrekening. De administratie van de financierende maat wordt voorshands bewezen geacht, met toelating tot tegenbewijs. Een vergoeding voor ingebrachte arbeid wordt afgewezen, omdat partijen er niet van uitgingen dat arbeid zou worden gecrediteerd.

Kernoverwegingen

“De rechtbank oordeelt als volgt. Ook al zou [eiseres] formeel een punt hebben, dan nog hebben partijen met elkaar afgesproken wat in de overeenkomst stille maatschap staat. Ook al zou het zo zijn dat meerdere bepalingen uit de overeenkomst stille maatschap niet goed passen bij deze rechtsfiguur, dan betekent dit nog niet dat deze bepalingen tussen partijen niet gelden of buiten beschouwing gelaten moeten worden, zoals [eiseres] ter zitting voor het eerst heeft betoogd. Wel is het zo, zoals [eiseres] heeft aangevoerd, dat de eigendom van de onroerende zaken niet is ingebracht in de maatschap. In tegenstelling tot wat [gedaagde] heeft aangevoerd, hoeven de onroerende zaken dus niet getaxeerd en verkocht te worden voordat partijen kunnen overgaan tot afwikkeling van de overeenkomst stille maatschap. Deze afwikkeling komt erop neer dat er een verdeling moet plaatsvinden op basis van de kapitaalrekening (zie ook artikel 9 lid 2 van de overeenkomst stille maatschap).”

r.o. 5.36

“[gedaagde] heeft aanvankelijk aangevoerd dat partijen nooit hebben afgesproken dat hij financieel zou bijdragen aan het project, dat hij in plaats daarvan arbeid zou inbrengen en dat partijen hebben afgesproken dat hij enkel in het kader van de aflossing van de geldlening verplicht was betalingen te verrichten. Ter zitting heeft hij echter verklaard: “Belangrijk is dat ik niet bestrijd dat ik de verbouwingskosten moet betalen, maar alleen zeg dat ik het niet direct hoef te betalen”. De rechtbank gaat er daarom van uit dat partijen het er (inmiddels) over eens zijn dat ieder van hen de renovatiekosten voor de helft moet dragen. Dit volgt in beginsel ook uit artikel 3:172 BW, waarop [eiseres] in punt 32 van haar conclusie van antwoord in reconventie impliciet een beroep heeft gedaan. De conclusie is dat, gelet op het einde van de maatschap en de afwikkeling die als gevolg daarvan moet plaatsvinden, [eiseres] een opeisbare vordering heeft op [gedaagde] van de helft van de kosten die zij heeft voldaan min de helft van de door [gedaagde] ingebrachte bedragen.”

r.o. 5.38

“Tussen partijen is overeengekomen dat [eiseres] de administratie van de samenwerking zou voeren. Dit heeft geresulteerd in een jaarlijks bijgewerkte kapitaalrekening. [eiseres] kan in beginsel niet meer doen dan zij heeft gedaan om haar vordering te onderbouwen. Dat de door haar gevoerde administratie juist en volledig is, heeft [gedaagde] met zijn opmerkingen vooralsnog onvoldoende gemotiveerd betwist. De rechtbank ziet dan ook aanleiding om voorshands bewezen te achten dat de administratie van [eiseres] en daarmee de hoogte van haar vordering klopt. [gedaagde] mag tegenbewijs leveren. Dit betekent dat [gedaagde] de gelegenheid krijgt om het voorshands geleverd geachte bewijs te ontzenuwen, bijvoorbeeld door concreet en met stukken of andere gegevens onderbouwd aan te voeren wat er volgens hem niet klopt in de administratie van [eiseres] en wat er ontbreekt, bijvoorbeeld welke door [gedaagde] aan [eiseres] verstrekte bonnen ten onrechte niet in de administratie van [eiseres] zijn verwerkt en waartoe dit cijfermatig zou moeten leiden.”

r.o. 5.40