Gerechtshof Amsterdam · 27 januari 2026

Aansprakelijkheid vof-vennoot wegens intrekking vergunningen na opiumdelicten; gederfde winst

• Personenvennootschappen
• Personenvennootschappen

Samenvatting

Vennoten van een vof die een restaurant dreef, vorderen schadevergoeding van een medevennoot, omdat de horecavergunningen op grond van de Wet Bibob zijn ingetrokken na verdenking van opiumdelicten. Het hof oordeelt dat de vennoot is tekortgeschoten in de vof-overeenkomst, omdat vennoten zich op grond van redelijkheid en billijkheid moeten onthouden van gedragingen die de exploitatie in gevaar brengen. Het hof begroot de gederfde winst over 2019 en wijst het beroep op verrekening en de reconventionele vorderingen af.

Kernoverwegingen

“Het hof stelt voorop dat, anders dan [appellanten] betogen in de toelichting op grief 2, voor het aannemen van aansprakelijkheid van [geïntimeerde] niet voldoende is dat [geïntimeerde] werd verdacht van opiumdelicten, en dat die verdenking, met toepassing van het toetsingskader van de Wet Bibob, heeft geleid tot intrekking van de vergunningen door de gemeente. Voor aansprakelijkheid is nodig dat de verdenkingen waarop de intrekking van de vergunningen is gebaseerd ook daadwerkelijk zijn komen vast te staan en dat die intrekking aan [geïntimeerde] kan worden toegerekend. In zoverre faalt grief 2. Anders dan de rechtbank, is het hof van oordeel dat [geïntimeerde] voor de schade van [appellanten] aansprakelijk kan worden gehouden. Daartoe wordt het volgende overwogen.”

r.o. 3.5

“Ervan uitgaande dat de intrekking van de publiekrechtelijke vergunningen (mede) aan [geïntimeerde] kan worden toegerekend, is [geïntimeerde] tekortgeschoten in de nakoming van het vof-contract. Gelet op de redelijkheid en billijkheid die de onderlinge verhouding tussen vennoten in een vof mede beheersen, dienen vennoten zich te onthouden van gedragingen die de exploitatie van de door de vof gedreven onderneming in gevaar kunnen brengen. Dat gevaar heeft zich in dit geval, (mede) door de gedragingen van [geïntimeerde] verwezenlijkt. Voor zover [geïntimeerde] heeft betoogd dat hij zich met ingang van 31 juli 2018 uit het handelsregister heeft uitgeschreven kan hem dat niet baten, reeds omdat de strafbare gedragingen hebben plaatsgevonden in de periode daarvoor.

Causaal verband”

r.o. 3.7

“Het hof is verder van oordeel dat de door [appellanten] gevorderde schade het gevolg is van de (mede) aan [geïntimeerde] te wijten intrekking van de publiekrechtelijke vergunningen en ook dat deze schade als het gevolg daarvan aan hem kan worden toegerekend. Aan het betoog van [geïntimeerde] , dat de schade ook zou zijn ontstaan als de aan hem verweten gedraging wordt weggedacht, gaat het hof om de volgende redenen voorbij. Voor zover [geïntimeerde] zich in dit verband heeft beroepen op de verdenking jegens [appellant 3] , geldt dat er in hoger beroep van moet worden uitgegaan dat [appellant 3] zich niet schuldig heeft gemaakt aan de feiten waarvan hij aanvankelijk door het openbaar ministerie werd verdacht, noch dat hem kan worden aangerekend dat die verdenking op hem is komen te rusten; zie rov. 3.6. hiervoor. Die verdenking kan daarom niet tot de conclusie leiden dat causaliteit tussen de gedraging van [geïntimeerde] en de gevorderde schadevergoeding ontbreekt. Anders dan [geïntimeerde] heeft aangevoerd, strekt de geschonden norm ter bescherming van de schade die [appellanten] stellen te hebben geleden (het relativiteitsvereiste van artikel 6:163 BW). Voor zover [geïntimeerde] een beroep heeft gedaan op de verdenking jegens [geïntimeerde] , is het hof van oordeel daaraan bij de beoordeling van de causaliteit geen zelfstandige betekenis toekomt. In dit verband hecht het hof belang aan het in hoger beroep overgelegde strafvonnis, waaruit volgt dat [geïntimeerde] is […]”

r.o. 3.8