Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 25 augustus 2025

Interne bestuurdersaansprakelijkheid Curaçao: overboekingen naar eigen vennootschap terug te betalen

• Aansprakelijkheid toegewezen
• Bestuurdersaansprakelijkheid
• Boek 2 BW
• Art. 6:162 BW

Samenvatting

Een vennootschap vordert van haar voormalige bestuurder en diens eigen vennootschap terugbetaling van USD 250.000, dat de bestuurder van de vennootschapsrekening naar zijn eigen vennootschap had overgeboekt. Het gerecht past het Burgerlijk Wetboek van Curaçao toe en oordeelt dat de bestuurder op grond van artikel 2:14 BWC een ernstig verwijt treft. Hij wist dat voor het eerste bedrag geen rechtsgrond bestond en zorgde ervoor dat zijn vennootschap het tweede bedrag niet terugbetaalde. Beide gedaagden worden hoofdelijk veroordeeld; het beroep op de klachtplicht van artikel 6:89 BWC faalt.

Kernoverwegingen

“In artikel 2:14 BW is bepaald dat elke bestuurder tegenover de rechtspersoon is gehouden tot een behoorlijke vervulling van zijn taak. Een bestuurder die zijn taak als bestuurder niet behoorlijk vervult, is daarvoor aansprakelijk als hem daarvan een ernstig verwijt kan worden gemaakt. Het antwoord op de vraag of de bestuurder persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt, is afhankelijk van de aard en ernst van de normschending en de overige omstandigheden van het geval.”

r.o. 4.6

“De stelplicht en bewijslast dat er sprake is van (bijzondere) omstandigheden die een persoonlijk verwijt en daarmee aansprakelijkheid van de bestuurder voor de gestelde schade opleveren, rusten op CPR conform de hoofdregel van artikel 150 Rv. Vaststaat dat [gedaagde 1] USD 50.000 heeft overgeboekt naar [BEDRIJF 1], een aan hemzelf gelieerde vennootschap waarvan hij enig bestuurder was, terwijl hij wist dat daarvoor geen rechtsgrond was. Het gerecht is van oordeel dat die omstandigheden maken dat [gedaagde 1] zijn taak als bestuurder van CPR onbehoorlijk heeft vervuld en hem daarvan een persoonlijk ernstig verwijt kan worden gemaakt. [gedaagde 1] is gehouden de schade die door zijn handelen is ontstaan te vergoeden, die wordt gesteld op USD 50.000.

Ten aanzien van USD 200.000”

r.o. 4.7

“Vervolgens is de vraag of [gedaagde 1] naast [BEDRIJF 1] aansprakelijk kan worden gehouden voor terugbetaling van USD 200.000, ook als vast zou zijn komen te staan dat er een leenovereenkomst zou zijn gesloten tussen [BEDRIJF 1] en CPR. Voor de beoordeling van die vraag is van belang of [gedaagde 1] als bestuurder van [BEDRIJF 1] een ernstig persoonlijk verwijt kan worden gemaakt omdat hij heeft bewerkstelligd of toegelaten dat [BEDRIJF 1] de verplichtingen uit de leenovereenkomst niet is nagekomen en ook geen verhaal zou bieden voor de als gevolg daarvan voor CPR optredende schade. Daarvoor zijn de volgende omstandigheden in onderlinge samenhang van belang. [gedaagde 1] heeft als enig bestuurder van [BEDRIJF 1] bewerkstelligd dat [BEDRIJF 1] geld heeft ontvangen voor de aflossing van een door hem in privé aangegane hypothecaire lening. [BEDRIJF 1] heeft vervolgens geen enkele aflossing verricht en zich (in deze procedure) beroepen op verrekening. Het beroep op verrekening is echter afgewezen, zodat vast staat dat [gedaagde 1] als bestuurder van [BEDRIJF 1] zonder valide gronden ervoor heeft gezorgd dat [BEDRIJF 1] haar betalingsverplichtingen niet nakwam. Onweersproken is immers gebleven dat [gedaagde 1] heeft geweigerd het bedrag terug te storten naar CPR en [BEDRIJF 1] geen verhaal biedt. [gedaagde 1] zal daarom naast [BEDRIJF 1] worden veroordeeld USD 200.000 terug te betalen.

Beroep op klachtplicht wordt afgewezen”

r.o. 4.12